Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Παγωτό

39 °C. Μία γρανίτα λεμόνι που εξαφανίζω ανυπόμονα αφού κάνει ΤΟΣΗ ζέστη. Και εκεί που τρώω την μία κουταλιά μετά την άλλη, μένω παγωτό: είναι δυνατόν να πονάει τόσο πολύ το κεφάλι μου; Τόσο πολύ που να μην μπορώ ούτε σενάρια νευρολογικής καταστροφής να σκεφτώ;

Αφού επέζησα, έψαξα. Ice-cream headache, μάλιστα. Έχει και επίσημο όνομα, sphenopalatine ganglioneuralgia ή σφηνοϋπερώια (γαγγλιο)νευραλγία [η παρένθεση μπήκε γιατί ο μόνος όρος που βρήκα ήταν σφηνοϋπερώια νευραλγία]. Ο ακριβής μηχανισμός παραμένει άγνωστος, ως συνήθως, αν και υπάρχουν τα εξής στοιχεία:

1. Κάτι πολύ κρύο την πέφτει στα αγγεία της υπερώας και προκαλεί έντονη αγγειοσύσπαση που την ακολουθεί το ίδιο απότομη αγγειοδιαστολή
2. Το ίδιο συμβαίνει και στα αγγεία των παραρρίνιων κόλπων
3. Το τρίδυμο μεταφέρει το ερέθισμα - το τρίδυμο γενικά προσάγει το ερέθισμα της προσωπαλγίας

Και κάπως έτσι προκύπτει ο πόνος. Το ενδιαφέρον είναι η (ανεξερεύνητη) ομοιότητα που φαίνεται να έχει με τον αγγειακό μηχανισμό της ημικρανίας.
Άρα καλύτερα να μην καταβροχθίζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: